Mijn laatste artikel was een saaie en platte post; ik heb net de eerste paar alinea's herlezen en begrijp nu waarom. Er was bijna geen persoonlijkheid; mijn 'stem' ontbrak in actie, naar mijn mening althans.
Ik vraag me nog steeds af waarom ik met zoveel dingen ben begonnen na mijn zestigste verjaardag. Waarom ben ik in hemelsnaam niet eerder begonnen, veel eerder? Maar dan had ik niet dezelfde levenservaringen gehad. Hoe ik het ook probeerde te rationaliseren, ik was te bang om aan iets nieuws te beginnen en bleef liever diep in mijn comfortzone zitten vegeteren.
Hoeveel van jullie zijn ervan overtuigd en trots dat ze efficiënt kunnen multitasken? Je voert met gemak verschillende taken tegelijk uit, althans dat denk je. Maar de waarheid is dat wanneer je van taak verandert, je een tijdje bezig bent om jezelf opnieuw te leren kennen en weer in de zone te komen.
